


ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរភាគច្រើន ពុំបានដឹងឮពីជម្ងឺរលាកសន្លាក់ហ្គូតឬខ្មែរនិយមហៅថាប្រគ្រីវនោះនេះទេ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ជម្ងឺរលាកសន្លាក់ប្រភេទនេះសម្បូរណាស់នៅប្រទេសកម្ពុជា ហើយគេសង្កេតឃើញជម្ងឺនេះច្រើនកើតនៅលើបុរសច្រើនជាងស្ដ្រី។ ជម្ងឺរលាកសន្លាក់រ៉ាំរ៉ៃហ្គូតកើតឡើង

សង្គ្រាម ភាពអត់ឃ្លាន ភាពក្រីក្រ និងគ្រោះមហន្ដរាយធម្មជាតិ ទាំងនេះពិតជាបានផ្ដល់នូវមរតកជម្ងឺផ្លូវចិត្ដដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែររាប់ម៉ឺននាក់។ បើទោះបីជាសង្គ្រាមបានបញ្ចប់ ភាពក្រីក្រត្រូវបានកាត់បន្ថយទៅហើយក្ដី ក៏កម្អែលជម្ងឺទាំងនេះនៅតែទាមតោង

ទល់លាមកធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ចំពោះទារកតូចៗ ដោយសារតែទារកមិនអាចនិយាយប្រាប់មាតាបិតាគេបាន ហើយស្ដ្រីជាម្ដាយក៏ពិបាកនឹងដឹងពីអាការរបស់កូនខ្លួនផងដែរ។ បញ្ហានេះពេលខ្លះអាចបង្កឱ្យមានជម្ងឺដល់ទារក ប៉ុន្ដែការទល់លាមកខ្លះមិនបង្កឱ្យ មាន

ភាពរំជួលចិត្ដវាជារឿងធម្មតាដែលកើតមាននៅលើមនុស្សគ្រប់ភេទគ្រប់វ័យ មិនថាជាតិសាសន៍ណានោះទេ។ ទោះបីជាអ្នកនោះមានភាពអង់អាចក្លាហានយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានភាពរំជួលចិត្ដ។ គ្រាន់តែអ្នកដែលទទួលនូវការរំជួលចិត្ដនោះមាន

ករណីពុលអាហារបានកើតឡើងជាញឹកញាប់ដែលតែងតែប្រទះឃើញនៅតាមបណ្តាសារព័ត៌មានដែល បានចេញផ្សាយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ករណីពុលមី ពុលទឹកក្រូច ពុលបន្លែស្ពៃក្តោប និងករណីពុលជាច្រើនផ្សេងទៀតត្រូវបានអ្នកសារព័ត៌មានយកមក

តើមិត្ដអ្នកអានទាំងអស់ធ្លាប់មានអាការជាប់សរសៃក ងាកមិនរួចដូចខ្ញុំនេះដែរឬទេ? មិនដឹងថាដូចម្ដេច នៅសុខៗគ្រាន់តែភ្ញាក់ពីគេងឡើងក៏ឈឺយ៉ាងនេះ? នៅពេលសួរម្ដ្កាយរបស់ខ្ញុំគាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា មកពីខ្ញុំនេះគេងធ្លាក់ពីលើខ្នើយ ដូចនេះដើម្បីឱ្យវា

ភ្នែកមានតួនាទីសំខាន់ណាស់ក្នុងការមើលសព្វអ្វីៗដែលមាន ពិសេសអ្វីៗដែលមាននៅក្បែរខ្លួន។ ថ្វីត្បិតថាភ្នែកមានត្របកបិតបើកដោយស្វ័យប្រវត្ដិយ៉ាងលឿន ដើម្បីជួយការពារគ្រាប់ភ្នែកពីការប៉ះទង្គិចតិចតួចទាំងឡាយ។ ប៉ុន្ដែការ

លោកអ្នកពិតជាខ្លាចហើយមើលទៅ គ្រាន់តែឮពាក្យថាការវះកាត់នោះព្រោះកាលណាគ្រូពេទ្យធ្វើការវះកាត់ទៅលើអ្នក ជម្ងឺណាម្នាក់នោះ មានន័យថាជម្ងឺមានកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ និងមិនអាចពន្យារពេលវេលាបានយូរទេហើយក៏

ឪពុកម្ដាយមួយចំនួនតែងតែមានការព្រួយបារម្ភអំពីបញ្ហាជម្ងឺទាំង៥ ដែលអាចធ្វើឱ្យកុមារស្លាប់បានក្នុងរយៈមួយយ៉ាងខ្លី។ ជម្ងឺទាំងនោះមានដូចជាជម្ងឺរាក ជម្ងឺគ្រុនឈាម ជម្ងឺកញ្ជ្រឹល ជម្ងឺស្កន់ម្ដាយដើម និងមានជម្ងឺមួយចំនួនទៀតគឺរលាកផ្លូវដង្ហើម ដែលជម្ងឺទាំង

ជម្ងឺរបេងនៅតែជាជម្ងឺមួយដែលមានគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជា។ តាមរបាយការណ៍បានបង្ហាញថានៅកម្ពុជាយើងប្រជាជនប្រមាណ២ភាគ៣មានផ្ទុកមេរោគរបេងដែលតួលេខនេះស្មើនឹង៦៤% នៃប្រជាជនទាំងអស់។ ក៏ប៉ុន្ដែក្នុងចំណោមអ្នក ដែល